Stories

shape red 02
shape red 01

Welkom bij de Blog

Stories

shape red 02
shape red 01

Welkom bij de Blog

Ik word nooit psycholoog!

Ik wist altijd al dat ik geen psycholoog zou worden. Dat is best een vreemde gedachte als je je samen met 499 andere eerstejaars je voor het eerst in een grote collegezaal propt voor het eerste college van “Introduction into Psychology”.

Dat ik psychologie ging studeren was op zich niet een heel vreemde keuze. Het menselijk doen en laten heeft me altijd al geïnteresseerd. En hoewel ik op de middelbare school nog laveerde tussen Farmacie tot Bouwkunde en uiteindelijk startte met de officiersopleiding aan de Militaire Academie, werd ik vanaf dat eerste college in 2003 gegrepen door de psychologie.

Ieder semester zat ik weer smullend door de collegegids te bladeren om te kijken welke vakken ik kon gaan doen, omdat ik me graag zo breed mogelijk in de Psychologie wilde verdiepen, ik haalde ieder tentamen in een keer en sloot mijn bachelor zelfs af met een meer studiepunten dan nodig was.

Maar toch, het vak van klinisch psycholoog trok me niet echt. Het leek me geen aantrekkelijk beroep om iedere dag van de week bezig te moeten zijn met hetgeen wat niet goed gaat met de mens. Depressies, angststoornissen, scheidingen, rouw. Het leek me zo heftig. En de verantwoordelijkheid leek me ook zo groot.

Ik besloot een research master Gezondheidspsychologie, waar de psychologie achter gezondheidsgedrag centraal staat. Thema’s zoals emotieregulatie, zelfbeheersing en egodepletie stonden hierin centraal. Na aansluitend nog twee jaar onderzoek te hebben gedaan naar gedragsverandering vond ik het welletjes op de Universiteit. Tijd om mijn vleugels uit te slaan en het bedrijfsleven te gaan ontdekken.

Na wederom een periode van zo’n zeven jaar in het bedrijfsleven als management trainee, consultant en trainer te hebben gewerkt maakte ik de balans op. Iets in verandering zetten is wat mij drijft, maar na diverse verandertrajecten en adviesopdrachten had ik gemerkt dat ik het individu vele malen interessanter vind, dan om organisaties op hoog niveau te mogen adviseren. Ik werd in die periode zelf gecoacht, en hoewel het niet de eerste keer was, dacht ik nu wel: ‘Dit was het! Coaching is mijn vak!’.

Ik startte met een coachopleiding en net als in die collegebanken zoveel jaar eerder was ik weer helemaal gegrepen. Maar dit keer wist ik wel: ‘dit is wat ik wil gaan doen!’. Wat zo anders is bij coaching in vergelijking met de traditionele psychologie, is dat het zich altijd richt op het gezonde deel van iemand. Met het stuk wat wel goed gaat, om vervolgens vanuit daar te gaan werken aan een waardegericht doel. Positieve Psychologie kan je het noemen. Dit is een jonge stroming binnen de psychologie waar de afgelopen 20 jaar een sterke ontwikkeling in is geweest.

Voor mijn gevoel heb ik nu “best of both worlds”: ik heb een razend interessante studie gevolgd, waarbij ik heb gesmuld van ieder vak. De kennis die ik daar heb opgedaan kan ik nu nog zo goed gebruiken in mijn werk. In mijn werk schuw ik zware thema’s niet, maar ik vind het zo fijn om te kunnen concentreren op hetgeen wat goed gaat. Om te onderzoeken hoe ik daar met iemand nog meer stappen in kan zetten en mensen succes te laten ervaren.

Dus, hoewel ik als eerstejaars student al wist dat ik nooit psycholoog wilde worden, had ik nooit verwacht uiteindelijk iets te gaan doen wat er zo dichtbij ligt. Maar via een mooie route kan ik nu wel zeggen: ‘coaching is mijn vak!’.

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

hey Hallo!

Ik ben Iris

Een coach die ontdekte hoe leuk ondernemen is. Ont-moeten is voor mij heel belangrijk. Even tot mezelf kunnen komen in dit drukke bestaan.

Zodra ik ook maar even de ruimte zie, pak ik een boek. Niets heerlijker dan lezend in mijn favoriete hoekje van de bank wegkruipen.

Hier deel ik al mijn inzichten op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Veel plezier!

Dit vind je misschien Ook leuk: