Stories

shape red 02
shape red 01

Welkom bij de Blog

Stories

shape red 02
shape red 01

Welkom bij de Blog

Hoe tijdens een crisis je waarden glashelder worden

Ieder traject dat ik begeleid, begint met het helder krijgen van de coachvraag en daaraan gekoppeld het doel. Dit doel moet weer gekoppeld zijn aan een voor de coachee belangrijke waarde. Hierdoor wordt het doel lonkend en voel je ook een bepaalde mate van urgentie om dit doel na te streven. Ik zie vaak dat mensen om mij heen wel een doel voor ogen hebben, maar dat het hen niet lukt om dit doel te bereiken. Te lastig, te ver weg, te abstract? Of is het wellicht gewoon niet jouw doel? Is het geen representatie van jouw waarde?

Wanneer ik met een coachee in gesprek ben over doelen en waarden blijkt dat het niet altijd even duidelijk is wat het verschil tussen beide is. Het verschil tussen een doel en een waarde is dat je een doel op een gegeven moment kunt afvinken als je het bereikt hebt. Een waarde is daarentegen een kwaliteit die nastreven altijd waard is. Het is hetgeen dat schuilgaat achter je doel, waarom je iets belangrijk vindt. Wanneer je je niet bewust bent van je waarden, bestaat de kans dat je doelen na probeert te streven die niet echt een vertaling zijn van wie jouw persoonlijke waarden. Een crisis kan je helpen weer terug te komen bij wie je werkelijk bent en welke waarden echt belangrijk voor je zijn, of het nu een financiële crisis, ziekte, echtscheiding of burn-out is. Als je dit leest terwijl je er middenin zit, voelt het wellicht nog niet zo. Maar over een tijdje kijk je terug en dan zie je dat het inderdaad het geval is.

Een crisis kan je helpen weer terug te komen bij wie je werkelijk bent en welke waarden echt belangrijk voor je zijn.

Afgelopen week maakten wij weer een kleine crisis mee als gezin. Baby Fien was al een paar dagen ziek en werd uiteindelijk afgelopen vrijdag opgenomen in het ziekenhuis met het RS-virus. Gelukkig is dat iets wat redelijk onschuldig is, maar sommige ukjes hebben een paar dagen zuurstof-ondersteuning nodig om er weer bovenop te krabbelen. Het was een pittige week, waarin mijn man en ik elkaar twee keer op een dag een highfive gaven in het ziekenhuis om elkaar af te lossen omdat er steeds iemand bij Fien moest blijven. Gek genoeg was het verder een hele prima week, zonder stress. Samen konden we makkelijk onze prioriteiten stellen en was het eenvoudig om aan onze belangrijkste waarde “verbondenheid” te blijven hechten. Voor ons betekende dat -dat ook al zagen we elkaar een paar minuten per dag- we wel echt met elkaar in contact wilden blijven. Dit deden we door (1) bij elkaar te checken hoe het met de ander ging, qua energie en emotie, (2) elkaar tussen de bedrijven door even bellen voor een korte update en (3) uitspreken hoe dankbaar je bent hoeveel ruimte je van de ander krijgt om toch die ene werkafspraak te kunnen doen of die goede nachtrust te pakken.

Dat het nu zo goed ging deed me terugdenken aan twee jaar geleden. Toen kwamen we ook in het ziekenhuis terecht, maar toen met ons zoontje Jurre. Hij was weliswaar een stuk zieker (dubbele longontsteking), maar verder was het allemaal heel erg vergelijkbaar met deze keer. Alleen was mijn persoonlijke uitgangssituatie nog heel anders. Ik had toen nog een baan met een torenhoge werkdruk, en ik was eigenlijk altijd aan het proberen om zoveel mogelijk ballen in de lucht te houden – ook buiten mijn werk. Dat probeerde ik kostte wat het kost vol te houden vanuit het ziekenhuis: werken vanaf mijn laptop in het ziekenhuis, zodra het kon uitvliegen om vervolgens in de file te staan onderweg naar klanten, tegen collega’s zeggen dat ik het heus allemaal wel aankon… Terwijl ik eigenlijk veel liever in het ziekenhuis was gebleven, terwijl ik het eigenlijk nodig had om in het ziekenhuis bij mijn kind te kunnen zijn, terwijl ik eigenlijk glashelder voor me zag wat ik echt belangrijk vond. Ik niet meer 1000 kilometer per week rijden naar klanten, ik wilde niet meer het gevoel hebben altijd achter de feiten aan te lopen, ik wilde niet meer zo vaak in de avond in halve paniek nog presentaties af moeten maken. Wél wilde ik iets doen waar ik goed in ben, wat ik leuk vind om te doen en werk leveren van kwaliteit. Kortom, mijn werkwaarden en privéwaarden bleken steeds minder goed met elkaar te verenigen, het schuurde aan alle kanten, dat werd tijdens deze crisis heel erg duidelijk. Vervolgens duurde het nog wel een hele tijd voordat ik daadwerkelijk mijn baan had opgezegd en wat anders ging doen, maar eigenlijk wist ik het allang. Eigenlijk…

Mijn werkwaarden en privéwaarden bleken steeds minder goed met elkaar te verenigen, het schuurde aan alle kanten, dat werd tijdens deze crisis heel erg duidelijk

Natuurlijk wens ik niemand een persoonlijke crisis toe, maar ik geloof niet dat er een leven voorbij gaat zonder kleine of grote crises. Je hoeft natuurlijk niet te wachten tot een life event voordat je je waarden helder kan krijgen. Ik laat coachees vaak een oefening doen om hun waarden helder te krijgen. Het is de zogenaamde “eigenlijk-lijst”. Misschien is het een mooie oefening voor jou om ook eens te doen. Kijk eens beschouwend naar je leven. Neem er even de tijd voor. Pak pen en papier en begin te schrijven:

 

• Eigenlijk wil ik…

• Eigenlijk wil ik… meer tijd doorbrengen met mijn geliefde

• Eigenlijk wil ik… vaker lekker koken

• Eigenlijk wil ik… weer eens gaan dansen

• Eigenlijk wil ik… muziek maken

• Eigenlijk wil ik… een lange reis maken

• Eigenlijk wil ik… minder ruzie maken

 

Streep nou eens “Eigenlijk wil ik…” door, en kijk eens naar de lijst met doelen die er nu overblijft. Welke doelen die hier staan zijn het belangrijkste voor je? En waarom? Is er een verbindende factor? Dat is je waarde. Je hoeft natuurlijk niet meteen de boel om te gooien om inderdaad die lange reis te gaan maken, maar wellicht realiseer je je dat die wens staat voor de waarde “vrijheid” of “nieuwsgierigheid” en kan je andere manieren bedenken om aan deze waarde te voldoen.

Voor mij was de waarde “verbondenheid” heel belangrijk en dat betekende voor mij dat ik er echt wilde kunnen zijn voor mijn zoontje en andere mensen die dicht bij me staan. Daar had ik flexibiliteit en regelruimte voor nodig, en ik wilde niet meer zoveel moeten reizen. Dit kon ik niet verenigen met mijn baan en de manier waarop ik dat wilde doen. De oplossing was om wat anders te gaan doen. Dat dit de juiste keuze is geweest bleek tijdens de kleine crisis van afgelopen week, waarin ik er helemaal kon zijn. Wat voelde dat goed!

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

hey Hallo!

Ik ben Iris

Een coach die ontdekte hoe leuk ondernemen is. Ont-moeten is voor mij heel belangrijk. Even tot mezelf kunnen komen in dit drukke bestaan.

Zodra ik ook maar even de ruimte zie, pak ik een boek. Niets heerlijker dan lezend in mijn favoriete hoekje van de bank wegkruipen.

Hier deel ik al mijn inzichten op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Veel plezier!

Dit vind je misschien Ook leuk: